Czy niespełna rok później jestem silniejsza? Nie! Jestem zmęczona, momentami bardziej zrezygnowana niż zdeterminowana, a ziarenka piasku, o których pisałam w październiku ubiegłego roku momentami przypominają głazy. 

Tak jest teraz i pozwalam sobie na to. Patrzę w lustro na moje ciało, które coraz gorzej znosi kolejne dawki hormonów i czasem jest mi źle, a czasem jestem dumna, że i ja i moje ciało to znosimy, ale …Ale w tym wszystkim zbliżam się do granicy, do mety, do punktu, który ustaliłam z lekarzem, że będzie tym ostatnim, ostateczną, a nie kolejną próbą. Ta świadomość niespodziewanie stała się kolejną wysoką ścianą pod która stoję i której wielkość mnie przytłacza.

Po bolesnych lekcjach poronień zaakceptowałam i zrozumiałam, że na pewne sprawy nie mamy wpływu, że z naturą nie wygramy. Akceptuje życiową nieprzewidywalność, ale ciężej mi zaakceptować policzalność w kwestii starań o kolejną ciążę.

Przed wakacjami, po kolejnej nieudanej ciąży pogłębiliśmy moją diagnostykę o kolejne zabiegi. Lipiec i sierpień był czasem kolejnych badań, trudnych decyzji, a następnie stymulacji hormonalnej zakończonej punkcją. To moja ostatnia trzecia procedura. Teraz we wrześniu wiem, ile dokładnie szans w moim życiu(zarodków gotowych do transferu) mam jako kobieta, aby po raz kolejny spróbować zostać mamą. Jestem pewna, że kiedyś więcej i bardziej szczegółowo o mojej drodze napiszę. Teraz jednak jestem w fazie zadaniowej, choć nie ukrywam, że przy tej procedurze więcej jest we mnie strachu, obaw i melancholii niż siły aby realizować plan krok po kroku. Wiem, że ilość stopni prowadzących w wymarzonym kierunku może nie wystarczyć aby dotrzeć do celu.

W procesie in vitro jestem od niespełna dziesięciu lat. Z kilkuletnią przerwą (po narodzinach Staśka) jest to moja coraz trudniejsza rzeczywistość. I nie, w tej kwestii „nie da się wyluzować, albo nie myśleć i wtedy się uda” bo in vitro to proces, leczenie, diagnostyka, monitoring, stymulacje, transfery… to wszystko warunkuje mój i całej mojej rodziny kalendarz wyjazdów, mojej pracy, domowy budżet. To rzeczywistość i walka, które nie mogą trwać wiecznie.

Zawsze będę powtarzać, że jestem mamą AŻ jednego dziecka Z miłości DZIĘKI metodzie in vitro. Stasiek to cud miłości i medycyny i choć to coraz trudniejsze, ja nie przestaję wierzyć w kolejny prywatny i wyczekany cud.

zdjęcia Alina Sitek

Biżuteria Apart

LINK do niebieskich kolczyków (nr produktu AR533-6921)

Długa przerwa, cisza… Jak bardzo symbolicznie przedstawia się sytuacja na moim blogu . Ostatni wpis z okazji dnia matki, a dziś … w dniu dziecka utraconego. 

W moim komputerze czeka kilkanaście niedokończonych tekstów, postów, którym brakło tego czegoś, brakło czasu i mojej siły na publikacje. 

Wydawało mi się, że na przestrzeni lat moich starań o ciąże, leczenia in vitro oswoiłam się z porażkami. Nieudanymi transferami, negatywnymi testami ciążowym, kolejnymi przeszkodami zdrowotnymi, zdrowymi ciążami moich koleżanek, malutkimi dziećmi dookoła … okazało się, że wcale tak nie jest. Każde niepowodzenie stało się ziarenkiem piasku potwornie piekącym w oczy w każdy gorszy dzień, a od jakiegoś czasu tych ziarenek i gorszych dni jest zbyt wiele. Zaczęłam odczuwać, że nie mogę wymazać z serca i z głowy pewnych wydarzeń, iść do przodu dalej jakby nic się nie stało. Już dłużej tak nie potrafię. To już nie są kolejne stopnie po których pnę się do góry, to połamane szczeble drabiny po której spadam w dół.

Dzisiejszy dzień jest mi potrzebny. Jest potrzeby każdej kobiecie, której na pewnym etapie nie udało spełnić się macierzyńskiego marzenia. Niezależnie na jakim etapie nastąpiła starta, czy był to kolejny nieudany transfer zarodka, poronienie, urodzenie martwego dziecka… Jako kobieta nie czuję się tylko mamą Stasia , mam w moim sercu miejsce na te wszystkie bolesne ziarenka piasku. Niektóre wielkości kamieni.

Ironicznie i pełna złości powiedziałam ostatnio przez łzy do mojej przyjaciółki : „życzyłam sobie w sylwestra aby w nowym roku zajść w ciąże, tylko cholera jasna nie doprecyzowałam prośby aby to dziecko urodzić!, bo marzenie o ciąży się spełniło i to nawet nie raz…” złość, smutek, rozpacz i poczucie niesprawiedliwości . Dziś sobie na to pozwalam. W każdy inny dzień doceniam to co mam, przytulam Staszka, mówię mu jak bardzo go kocham, że jest spełnieniem moich marzeń. Cieszę się każdym naszym dniem. Złoszczę się gdy łobuzuje, czasem brakuje mi cierpliwości i podniosę głos zbyt wysoko, bywa, że macierzyństwo wychodzi mi uszami … ale wtedy ziarenka piasku przypominają mi, że tych łobuzów mogłoby być więcej, że tej cierpliwości mogłam potrzebować dwa razy tyle… Bycie mamą to najpiękniejsza przygoda w moim życiu i może właśnie tak bardzo żałuję, że nie mam więcej dzieci. Zawsze powtarzam, że mam aż (nie tylko) jedno dziecko. Tylko dzisiaj, właśnie dzisiaj pojawia się bolące „ale”.

Kilka razy powtarzałam jak bardzo magiczna i szczęśliwa jest „dziewiątka” w moim życiu. Okazuje się, że nie zawsze jest wyjątkowa w pozytywny sposób. Tamta dziewiątka zawsze będzie należeć do pewnego ziarenka. (fragment tekstu z 9 kwietnia 2022 roku)

czasem…

Czasem mimo braku powitania trzeba się boleśnie pożegnać. 

Czasem na wzajemnie poznanie się może braknąć całego życia. 

Czasem zaklinasz los, błagasz o kilka dni więcej, parę bezcennych chwil, które przedwcześnie Wam odebrano.

Czasem tak mocno nie zgadzasz się z tym, że „tak miało być”, że już na nic się nie zgadzasz…

Czasem nie chcesz „następnego” bo pragnęłaś tego.

Czasem tęsknisz najmocniej i czas wcale nie leczy ran.

Czasem nie chcesz nikomu opowiadać o tym co się stało.

Czasem chcesz wykrzyczeć całemu światu jak bardzo boli.

Czasem będę wracać do tych chwil.

Zawsze będę pamiętać i kochać. 

I już zawsze kwitnące magnolie będą w moim sercu pamiątką nadziei, która była najpiękniejszym wiosennym prezentem, który przekwitł zbyt szybko.

Zdjęcia Joanna Kowalik-Kręcina

Kolejne lata to poczucie, że dzień matki mam codziennie, a właśnie tego 26 maja ogromna radość i poczucie przywileju, że to też MOJE święto. Staram się aby był to też bardzo nasz dzień, a im Staszek jest starszy tym bardziej jest zaangażowany w przygotowania prezentów i czułych gestów. To jest piękne, wyjątkowe i bardzo to doceniam, ale … no właśnie przy każdym kolejnym dniu matki w moim życiu narasta to „ale”, które oprócz szczęścia wypełnia moje serce żalem.

Przyznaje, że na początku mojej macierzyńskiej drogi i euforii nie zauważałam że dla niektórych kobiet ten dzień może być bardzo trudny, bolesny . Mimo, że sama miałam już wtedy za sobą długą i trudną drogę do macierzyństwa. Ja mam do kogo powiedzieć : Mamo i jest w moim życiu wyjątkowy chłopiec, który też tak do mnie mówi… Im dłużej trwa moja walka o kolejną ciążę tym bardziej wiem, że mimo wszystko mam ogromne szczęście. Zawsze powtarzam, że nie mam „tylko” jednego dziecka ale AŻ jedno. Nie będę jednak ukrywać, że plan był inny.

Frustracja i ból pojawiający się z każdą kolejną procedurą, porażką i stratą sprawia, że nawet w taki dzień, a może właśnie w tą szczególną dedykowaną mamom datę czuję, że w mojej drugiej ręce brakuje kolejnej mniejszej ciepłej dłoni, że w moich ramionach jest jeszcze dużo miejsca i choć Staś rośnie, to momentami jest w nich pusto… Życiowy słodko-gorzki smak mocniej uderza w takich chwilach i ciężko go bezboleśnie przełknąć.

Jako mama w swoim sercu mam Stasia i niespełnione nadzieje… bo czasem na wzajemnie poznanie się może braknąć całego życia.  Jutro zamierzam świętować, spędzić cudowny dzień z moim Synkiem, ale pozwolę też sobie na te trudniejsze emocje i pamięć. Życzę każdej kobiecie aby jutrzejszy dzień był piękny, lub po prostu jak najmniej bolesny.

zdjęcia :

okładkowe Asia Kowalik-Kręcina

(pozostałe) Izabela Pluskwa Fotiska

sukienka Casuall

kurtka Roselle

biżuteria (propozycje na dzień mamy) Apart

Kiedy jakiś czas temu zaczęłam coraz odważniej dzielić się w Internecie moimi smakami i przepisami, zmotywowana przez najbliższych oraz przez moich obserwatorów postanowiłam stworzyć tego e-booka i zaprosić Was do mojej kuchni. Do tej wyjątkowej, pachnącej różnymi aromatami przestrzeni, która pełna jest prostych przepisów, różnorodnych połączeń smakowych, kulinarnych wspomnień z podróży i serca, które wkładam w gotowanie. Z ogromną tremą ale też ciekawością reakcji i opinii oddaje w wasze ręce niespełna sto (dokładnie 95) nieskomplikowanych przepisów z produktów ogólnodostępnych w popularnych sklepach. Spis treści można zobaczyć tu: spis treści

W e-booku nie znajdziecie dedykowanych przepisów dla dzieci, ponieważ nie jestem zwolenniczką specjalnych dziecięcych przepisów. Mój syn – Staś je to samo co my, chętnie również próbuje nowych smaków. Zdaję sobie sprawę z tego, że mam ogromne szczęście, że synek lubi jeść i nie wybrzydza, ale trochę w tym mojej zasługi. Od początku dbałam o to, aby nie zatrzymał się na ograniczonym etapie menu: rosołek i kotlecik Zawsze dbałam o to, abyśmy jeśli wspólnie i to samo. Gotowanie tej samej potrawy dla całej rodziny, to z jednej strony oszczędność czasu, ale też sposób na danie dziecku dobrego przykładu.

Kuchnia to moje królestwo, ale często mam wyjątkowego pomocnika. Staś od zawsze towarzyszył mi w przygotowywaniu potraw i im był starszy, to coraz aktywniej uczestniczył w gotowaniu i przygotowywaniu dań. Mówi się, że „brudne dziecko to szczęśliwe dziecko”, a ja dodałabym również, że nawet najgorszy bałagan w kuchni zwiastuje coś pysznego. Mimo że z małym pomocnikiem często tego bałaganu jest więcej, niż gdybym gotowała sama, to i tak uważam, że wspólny czas w kuchni jest bezcenny. Bardzo mocno buduje to jego samodzielność, zarówno na tym etapie, gdy ma teraz niespełna siedem lat, ale wierzę, że i później, gdy będzie dorosłym mężczyzną. Jego aktywna obecność w kuchni sprawia również, że właśnie jako chłopiec ma świadomość, ile pracy trzeba włożyć w gotowanie oraz że prawdziwa kuchnia to nie fast food – że trzeba czasem poczekać aż makaron się ugotuje lub zdecydowanie dłużej trwa proces, podczas którego mama gotuje ulubiony rosół. biam gotować dla moich chłopaków i cieszę się, że doceniają mój wysiłek. Obcowanie z nimi, zarówno w kuchni, jak i w życiu jest dla mnie motorem napędowym.

Moja kuchnia jest mocno mięsna, mam jednak wrażenie, że z czasem coraz mniej produktów mięsnych pojawia się na naszych talerzach. Jednym z tego powodów, jest chociażby to, że jak już wspomniałam, uwielbiam gotować dla znajomych, bliskich, a wśród nich są osoby, które zupełnie nie jedzą mięsa. Takie spotkania zawsze inspirowały mnie ku temu, aby wymyśleć coś pysznego, ale bezmięsnego i tym oto sposobem w mojej kuchni coraz jest więcej takich dań. Najbardziej wiarygodnym testerem jest mój mąż, zagorzały „mięsożerca”, który ostatnio w moim bulionie warzywnym wyczuł wołowinę (której oczywiście nie było) – dlatego żeby było smacznie, to nie zawsze musi być z mięsem, choć wciąż sporo jest go w naszej diecie. Jeśli jednak zastanawiacie się czy wegetarianie skorzystają z e-booka, odpowiadam – zdecydowanie tak! 

Cieszę się ogromnie, że moja kuchnia ma szansę zagościć w Waszych domach! Mam nadzieję, że przyjmiecie moje zaproszenie i choć do stołu ciężko będzie mi Was wszystkich zaprosić, to mam głęboką nadzieję, że za sprawę tego e-booka połączymy się wszyscy wirtualnie, przy wspólnym gotowaniu. 

link do EBOOKA

Zdjęcia Katarzyna Bonczek

Moja stylizacja:

sukienka Taranko

biżuteria Apart

koszyk Hlonda6

Różne etapy leczenia i starań, porażki, kolejne próby, wybuchowa mieszanka emocji i wreszcie ogromne zmęczenie. Nie ma szans odciąć się od tego. Nie ma też powodu tak naprawdę. Dla mnie „żyć normalnie” to żyć z całym tym pakietem doświadczeń, żyć pomimo tego wszystkiego, żyć równolegle. Życie się toczy a ja nie chcę aby mi umknęło. Dzięki Staszkowi mam najlepszą (choć momentami przytłaczającą) motywację aby działać, aby cieszyć się chwilą, aby żyć. Pozwalam sobie na momenty słabości i na chwilowe poddanie się trudnym przeżyciom. Czasem właśnie ta trudniejsza życiowa ścieżka jest dominująca, ale po czasie wraca na swoje miejsce i tory. Nie oddzielam głowy i serca od tego co się dzieje, ale równolegle czerpię z tego co jest dobre.

Po wielu miesiącach zrozumiałam, że życie równoległe, nie umniejszające i nie faworyzujące żadnych moich doświadczeń jest najlepszą i najzdrowszą formą nie tyle przetrwania, a mojego zrównoważonego funkcjonowania właśnie. Wracam więc do Was powracając na równoległe życiowe tory jako spełniona kobieta i mama Stasia, jednocześnie będąc kruchą dziewczyną na kolejnym zakręcie. Nie wracam silniejsza, mocniejsza… za to wracam z pełnym wachlarzem emocji, uczuć i doświadczeń, które równolegle i tak samo mocno przeżywam.

Zdjęcia Izabela Pluskwa Fotiska

moja stylizacja:

sukienka CasuAll

Sweterek Greenpoint

Biżuteria Apart

Otwierając się na temat leczenia niepłodności wiele razy piszę i mówię o emocjach, bo w końcu to z nich jesteśmy zbudowane, na nich opieramy nasz świat. Nietrudno domyślić się, że jeśli mówimy o takim rodzaju medycznego, wyczerpującego i długotrwałego procesu, to mamy do czynienia z trudnymi i bolesnymi emocjami. Tymi najgorszymi i najtrudniejszymi. Są momenty, że czuję się przez nie „zjedzona”, stłamszona i unieruchomiona, ale tak naprawdę tylko na chwilę. Nawet jeśli dłuższą, to tylko chwilę. Później podnoszę się i robię krok naprzód. I to właśnie jest niesamowite. Ostatnio mój mąż, który często podkreśla, że zarówno jeśli chodzi o leczenie, proces in vitro, czy samą ciążę wszystko w ponad 90% skupia się na kobiecie właśnie, a nie na jej partnerze, przyznał, że jest tak dla tego, że mężczyzna by po postu tego wszystkiego nie udźwignął. Coś w tym jest. Czasem jestem zła na taką zależność i wolałabym inaczej rozłożyć siły, ale godzę się na moją kobiecość i jestem z niej dumna.

Marka Apart, której kolejny sezon jestem dumną ambasadorką, postanowiła w tym roku celebrować dzień kobiet pod hasłem „ nieskończoność kobiecości”. Hasło i motyw, z którym mocno i szczerze się utożsamiam. Tak mocno, że właśnie symbol nieskończoności wytatuowałam sobie na lewej ręce przed trzydziestymi urodzinami. Jest to motyw wyjątkowy, o wielu znaczeniach – tak jest wyjątkowa i złożona jest kobieca natura.  Czasem tłumaczę Stasiowi, że to znak naszej miłości, która nie ma początku i końca. Innym razem wodzę nerwowo palcem po znaku odwróconej ósemki na moim nadgarstku, gdy czekam na wyniki kolejnych badań. Wtedy uważam go za życiowy talizman mający przynieść szczęście i wierzę w niego z całej mocy. Są momenty, że przypomina mi, że dam radę mimo wszystko. Moja kobiecość jest nieskończona.

Zdjęcia Kasia Boczek Happyfactory

Link do biżuterii z motywem nieskończoności Apart

Dlatego jeśli szukacie pomysłu na walentynkę dla ukochanej osoby przygotowałam specjalnie listę prezentów od serca. Od kilku lat jako ambasadorka marki Apart śledzę najnowsze wzory i kolekcje tej marki. Najbardziej lubię modele (i takie też wam polecam na różne okazje ) nowoczesne, modne i przede wszystkim niedrogie. W moim odczuciu biżuteria to nie tylko diamenty i brylanty! Te zostawmy na wielkie wyjścia:) Na codzień i na specjalne okazje też, proponuje może mniej szlachetne, ale dla mnie dużo bardziej wartościowe emocjonalnie błyskotki.

Od serca dla Niej:

1. Delikatny srebrny naszyjnik serce (ten, który mam na zdjęciu)
2. Subtelny złoty pierścionek z rubinami syntetycznymi i cyrkoniami – serce
3. Piękna bransoletka ze stali szlachetnej w kolorze różowego złota
4. Druga bransoletka ze stali szlachetnej w kolorze różowego złota ( z mniejszymi serduszkami)
5. Absolutnie urocze złote kolczyki serca z różową emalią
6. Subtelne kolczyki srebrne (w kolorze złotym ) serca

Od serca dla Niego:

Tu lista będzie krótsza, co nie oznacza, że gorsza. Skoro najbardziej wartościowy jest wspólny czas, to na walentynki dla panów proponuję po prostu trzy modele odmierzaczy czasu właśnie.

1. sportowy zegarek Aztorin w promocyjnej cenie
2. klasyczny zegarek BERGSTERN HARMONY z granatową tarczą
3. dla fanów piłki nożnej zegarek AZTORIN EKSTRAKLASA

Mam nadzieję, że moja lista okaże się być dla Was przydatną inspiracją prezentów walentynkowych. Niech 14 luty będzie po prostu udanym i szczególnym dniem! Tego życzę… od serca!

zdjęcia Joanna Kowalik-Kręcina

Często słyszę rady: „jak odpuścicie i przestaniecie o tym myśleć to się uda”… chyba bardziej mnie tylko wkurza usilne wciskanie modlitwy, oraz rzucane luźno: to zróbcie in vitro. Sęk w tym, że in vitro to nie magiczne zaklęcie… i właśnie to cholerne in vitro „robimy” od miesięcy… dlatego ciężko nam odpuścić. Ciężko jest nie myśleć gdy przyjmujesz leki, robisz kolejne badania i przechodzisz kolejne zabiegi oraz wydajesz następne tysiące… Starasz się w tej całej machinie, w tym skomplikowanym procesie żyć normalnie … ale cóż, chcąc nie chcąc tkwisz w życiowym zawieszeniu. W międzyczasie, który z każdym miesiącem staje się coraz dłuższy i dłuższy… Odkładasz, przekładasz, odpuszczasz i dostosowujesz się do harmonogramu leczenia.

W tym roku, mimo jeszcze intensywniejszego leczenia i starań postanowiłam na przekór nic nie odkładać! A raczej dokładać coraz więcej zadań i wrażeń do swojego życia. Jeśli trzeba będzie coś przerwać z powodu ciąży, to to zrobię z największą przyjemnością. Dość mam już trwania w tym zawieszeniu, przeczekiwania życia. Przecież powtarzam zawsze, że życie jest tylko jedno i naprawdę chcę je dobrze wykorzystać. Nie jest to łatwe postanowienie, ale zbyt wiele spraw mam odłożonych. Napisałam ten tekst dwa dni temu i dzień później dostałam zupełnie nową niespodziewaną propozycję zawodową. Jeszcze niedawno pewnie odłożyłabym ten projekt… ale nie w tym roku! Dlatego najbliższe miesiące będą intensywne i mam nadzieję nie raz Was i siebie samą zaskoczę! Dość już odkładana. Możliwe niech będzie tylko zakładanie, że wszystkie plany uda się zrealizować… w swoim czasie.

fot. Kasia Boczek Happy Factory

Biżuteria APART

Sukienka MKTP

Nie jestem zwolenniczką noworocznych postanowień, oraz haseł: nowy rok – nowa ja ! Ja, to nadal ja. Nie chcę się zmieniać, nie chcę się stawiać kimś innym. Z drugiej strony jest to dobry pretekst aby wprowadzić zmiany, zacząć bardziej dbać o pewne sfery swojego życia, aby ustalić początek czegoś nowego. U mnie jednak nie jest to noworoczne postanowienie, ale przestawienie na nową datę i chęć ulepszenia tego co już jest. Ubiegły rok nauczył mnie, że planowanie czegokolwiek przypomina czasem wróżenie z fusów … Życie i los są nieprzewidywalne, więc to na co najbardziej mam nadzieję to to, aby za nimi nadążyć. Życzyłabym sobie aby życiowe niespodzianki były tylko i wyłącznie pozytywne. Nieśmiało wierzę również, że nowy rok będzie rokiem prywatnych cudów, na których spełnienie czekam od wielu miesięcy.. a nawet lat.

Taki moment, to też chwila podsumowań. U mnie to ogromna wdzięczności za wspaniałą rodzinę, którą mam. Mimo walki o kolejną ciążę i dziecko, przede wszystkim czuję radość, że jestem mamą wyjątkowego chłopca. Nie mam żalu do lasu, do życia, szukam wyłącznie pozytywnych aspektów… I chociaż czasem więcej jest  łez niż uśmiechów … to wiem, że właśnie ta życiowa radość jest bezcenna.

Przede mną niełatwy początek nowego roku, ale wierzę, że noworoczne przestawienie naprowdzi mnie na dobre i właściwe życiowe tory. Mimo mojego perfekcjonizmu, czuję że nie muszę być idealna, bo jestem wystarczająco dobra. Niby drobna, ale ogromna różnica… I takie przestawienie było mi w nowym roku potrzebne. Takich zmian Wam rownież życzę! jestem przekonana, że bardziej niż noworocznego postanowienia każdy z nas potrzebuje … przestawienia i zmiany nastawienia !

zdjęcia Marzena Sadłoń nakolkach.com

komplet manifiq&co

buty Akardo

Tak więc zobaczcie co w tym roku proponuję na liście świątecznych drobiazgów od serca.

Dla Niej:

Przede wszystkim proponuję piękne pastelowe pudełeczka i szkatułki na biżuterii. Ceny zaczynają się już od 59 zł i jestem przekonana, że z jednej strony będzie to bardzo osobisty prezent, a z drugiej nie ma problemu z wyborem rozmiaru tak jak w przypadku pierścionka czy bransoletki. LINK do kuferków

Kolejną propozycją będzie biżuteria z motywem odwróconego księżyca. Nie jest to tylko modny wzór, ale osobiście dla mnie bardzo ważny symbol (tak ważny, że niedawno wykonałam sobie taki tatuaż). Odwrócony księżyc to Lunula czyli słowiański symbol kobiecej siły zaklętej w półksiężycu. Słowianki nosiły lunule na szyi jako symbol płodności, ochrony i szczęścia. W starożytności Księżyc najczęściej był symbolem energii żeńskiej. Więc zdecydowanie biżuteria z tym motywem będzie idealnym prezentem dla każdej kobiety. Kilka propozycji lunuli od Apart : Bransoletka LINK , subtelny naszyjnik z cyrkoniami LINK oraz delikatny ażurowy naszyjnik widoczny na zdjęciu LINK.

Jak zawsze w świątecznych kolekcjach pojawiają się motywy gwiazdek i śnieżynek. Te pierwsze są naprawdę uniwersalne i mogą swobodnie być całoroczną biżuterią. Tutaj proponuję piękne kolczyki gwiazdki ze szkłem LINK, oraz naszyjnik z gwiazdką i księżycem LINK i cudne kolczyki koła z gwiazdkami LINK widoczne na zdjęciu. Śnieżynka pięknie prezentuje się natomiast przy długich kolczykach LINK oraz w cudnym typowo świątecznym naszyjniku z choinką LINK.

Jeśli chodzi o Panów to jak zawsze zadanie jest trochę trudniejsze… ale nie niemożliwe;)

Propozycje dla Niego:

Przede wszystkim zegarek! W końcu czas z Nim jest bezcenny. Tu zaproponuje klasyczny model na skórzanym pasku Albert Riele Concerno LINK do kupienia obecnie w dużej promocji oraz zupełnie inny bardziej sportowy choć nadal klasyczny model (który bardzo spodobał się mojemu mężowi ) Aztorin z kolorową tarczą LINK.

Mój mąż nie jest typem mężczyzny noszącego biżuterię, ale zostawiam Wam link do kategorii biżuteria dla Niego . Dla tych bardziej klasycznych proponuję spinki do mankietów, ale te pierwsze zdecydowanie nie będą klasyczne! To spinki ze stali szlachetniej z magicznym mechanizmem (jak powiedział Staś ) link , natomiast drugim wyborem będą stonowane Stalowe spinki w złotym kolorze LINK.

I choć prezenty nie są najważniejsze, mam nadzieję, że uda się Wam wybrać idealny prezent dla bliskich oraz, że pod choinką będzie na was czekał ten wymarzony drobiazg.

Zdjęcia Marzena Sadłoń