Rozumiem Cię doskonale. Tydzień po tym jak dowiedziałam się, że jestem w ciąży (po in vitro) zmarł w tragicznym wypadku brat mojego Męża. Usłyszałam od koleżanki, że to „kara za in vitro”, „życie za życie” i „tak bardzo pragnęliśmy dziecka, że ktoś mu musiał zrobić miejsce”.
Jestem wierząca, do chwili obecnej nie potrafię się wyspowiadać z mojego „grzechu”, który przynosi mi tak wiele szczęścia.
Buziaki!

Teraz mogę powiedzieć, że nareszcie jestem szczęśliwa. Choć pełna obaw czy na pewno jest wszystko dobrze. Ale szczęśliwa. W końcu będziemy mieć zdjęcie przy choince. Takie zdjęcie, o którym marzyliśmy. My, pies i bebzonik

Współczuje wszystkim Parom, które przez to przechodziły, przechodzą i będą przechodzić. Ja w pewnym momencie złapałam się na tym, że przestaliśmy żyć. Wyjeżdżać, bo pieniądze. Wylatywać, bo gdybym była w ciąży. Wychodzić, bo płodne. Baliśmy się adoptować psa, bo zaraz może przyjść dziecko. Przykładów jest mnóstwo. Trzeba żyć, cieszyć się życiem, korzystać z każdego dnia, dbać o siebie – razem i osobno.
Mogę Wam tylko przesłać ogrom ciepła, siły i wsparcia. Mogę Wam powiedzieć, że nie jesteście sami i wiemy co czujecie. Kochajcie się, nie obwiniajcie, wierzcie w to co dobre. Kiedyś na końcu tej cholernej drogi (pod cholerną górkę) czeka upragniony cel.

Mam tak samo. Nie stać mnie psychicznie,na kolejny raz… Liczę na cud….

P.S od grudnia do sierpnia jest 8, a nie 9 miesięcy 😘

Trzymam kciuki <3