Czy niespełna rok później jestem silniejsza? Nie! Jestem zmęczona, momentami bardziej zrezygnowana niż zdeterminowana, a ziarenka piasku, o których pisałam w październiku ubiegłego roku momentami przypominają głazy. 

Tak jest teraz i pozwalam sobie na to. Patrzę w lustro na moje ciało, które coraz gorzej znosi kolejne dawki hormonów i czasem jest mi źle, a czasem jestem dumna, że i ja i moje ciało to znosimy, ale …Ale w tym wszystkim zbliżam się do granicy, do mety, do punktu, który ustaliłam z lekarzem, że będzie tym ostatnim, ostateczną, a nie kolejną próbą. Ta świadomość niespodziewanie stała się kolejną wysoką ścianą pod która stoję i której wielkość mnie przytłacza.

Po bolesnych lekcjach poronień zaakceptowałam i zrozumiałam, że na pewne sprawy nie mamy wpływu, że z naturą nie wygramy. Akceptuje życiową nieprzewidywalność, ale ciężej mi zaakceptować policzalność w kwestii starań o kolejną ciążę.

Przed wakacjami, po kolejnej nieudanej ciąży pogłębiliśmy moją diagnostykę o kolejne zabiegi. Lipiec i sierpień był czasem kolejnych badań, trudnych decyzji, a następnie stymulacji hormonalnej zakończonej punkcją. To moja ostatnia trzecia procedura. Teraz we wrześniu wiem, ile dokładnie szans w moim życiu(zarodków gotowych do transferu) mam jako kobieta, aby po raz kolejny spróbować zostać mamą. Jestem pewna, że kiedyś więcej i bardziej szczegółowo o mojej drodze napiszę. Teraz jednak jestem w fazie zadaniowej, choć nie ukrywam, że przy tej procedurze więcej jest we mnie strachu, obaw i melancholii niż siły aby realizować plan krok po kroku. Wiem, że ilość stopni prowadzących w wymarzonym kierunku może nie wystarczyć aby dotrzeć do celu.

W procesie in vitro jestem od niespełna dziesięciu lat. Z kilkuletnią przerwą (po narodzinach Staśka) jest to moja coraz trudniejsza rzeczywistość. I nie, w tej kwestii „nie da się wyluzować, albo nie myśleć i wtedy się uda” bo in vitro to proces, leczenie, diagnostyka, monitoring, stymulacje, transfery… to wszystko warunkuje mój i całej mojej rodziny kalendarz wyjazdów, mojej pracy, domowy budżet. To rzeczywistość i walka, które nie mogą trwać wiecznie.

Zawsze będę powtarzać, że jestem mamą AŻ jednego dziecka Z miłości DZIĘKI metodzie in vitro. Stasiek to cud miłości i medycyny i choć to coraz trudniejsze, ja nie przestaję wierzyć w kolejny prywatny i wyczekany cud.

zdjęcia Alina Sitek

Biżuteria Apart

LINK do niebieskich kolczyków (nr produktu AR533-6921)

Kiedy jakiś czas temu zaczęłam coraz odważniej dzielić się w Internecie moimi smakami i przepisami, zmotywowana przez najbliższych oraz przez moich obserwatorów postanowiłam stworzyć tego e-booka i zaprosić Was do mojej kuchni. Do tej wyjątkowej, pachnącej różnymi aromatami przestrzeni, która pełna jest prostych przepisów, różnorodnych połączeń smakowych, kulinarnych wspomnień z podróży i serca, które wkładam w gotowanie. Z ogromną tremą ale też ciekawością reakcji i opinii oddaje w wasze ręce niespełna sto (dokładnie 95) nieskomplikowanych przepisów z produktów ogólnodostępnych w popularnych sklepach. Spis treści można zobaczyć tu: spis treści

W e-booku nie znajdziecie dedykowanych przepisów dla dzieci, ponieważ nie jestem zwolenniczką specjalnych dziecięcych przepisów. Mój syn – Staś je to samo co my, chętnie również próbuje nowych smaków. Zdaję sobie sprawę z tego, że mam ogromne szczęście, że synek lubi jeść i nie wybrzydza, ale trochę w tym mojej zasługi. Od początku dbałam o to, aby nie zatrzymał się na ograniczonym etapie menu: rosołek i kotlecik Zawsze dbałam o to, abyśmy jeśli wspólnie i to samo. Gotowanie tej samej potrawy dla całej rodziny, to z jednej strony oszczędność czasu, ale też sposób na danie dziecku dobrego przykładu.

Kuchnia to moje królestwo, ale często mam wyjątkowego pomocnika. Staś od zawsze towarzyszył mi w przygotowywaniu potraw i im był starszy, to coraz aktywniej uczestniczył w gotowaniu i przygotowywaniu dań. Mówi się, że „brudne dziecko to szczęśliwe dziecko”, a ja dodałabym również, że nawet najgorszy bałagan w kuchni zwiastuje coś pysznego. Mimo że z małym pomocnikiem często tego bałaganu jest więcej, niż gdybym gotowała sama, to i tak uważam, że wspólny czas w kuchni jest bezcenny. Bardzo mocno buduje to jego samodzielność, zarówno na tym etapie, gdy ma teraz niespełna siedem lat, ale wierzę, że i później, gdy będzie dorosłym mężczyzną. Jego aktywna obecność w kuchni sprawia również, że właśnie jako chłopiec ma świadomość, ile pracy trzeba włożyć w gotowanie oraz że prawdziwa kuchnia to nie fast food – że trzeba czasem poczekać aż makaron się ugotuje lub zdecydowanie dłużej trwa proces, podczas którego mama gotuje ulubiony rosół. biam gotować dla moich chłopaków i cieszę się, że doceniają mój wysiłek. Obcowanie z nimi, zarówno w kuchni, jak i w życiu jest dla mnie motorem napędowym.

Moja kuchnia jest mocno mięsna, mam jednak wrażenie, że z czasem coraz mniej produktów mięsnych pojawia się na naszych talerzach. Jednym z tego powodów, jest chociażby to, że jak już wspomniałam, uwielbiam gotować dla znajomych, bliskich, a wśród nich są osoby, które zupełnie nie jedzą mięsa. Takie spotkania zawsze inspirowały mnie ku temu, aby wymyśleć coś pysznego, ale bezmięsnego i tym oto sposobem w mojej kuchni coraz jest więcej takich dań. Najbardziej wiarygodnym testerem jest mój mąż, zagorzały „mięsożerca”, który ostatnio w moim bulionie warzywnym wyczuł wołowinę (której oczywiście nie było) – dlatego żeby było smacznie, to nie zawsze musi być z mięsem, choć wciąż sporo jest go w naszej diecie. Jeśli jednak zastanawiacie się czy wegetarianie skorzystają z e-booka, odpowiadam – zdecydowanie tak! 

Cieszę się ogromnie, że moja kuchnia ma szansę zagościć w Waszych domach! Mam nadzieję, że przyjmiecie moje zaproszenie i choć do stołu ciężko będzie mi Was wszystkich zaprosić, to mam głęboką nadzieję, że za sprawę tego e-booka połączymy się wszyscy wirtualnie, przy wspólnym gotowaniu. 

link do EBOOKA

Zdjęcia Katarzyna Bonczek

Moja stylizacja:

sukienka Taranko

biżuteria Apart

koszyk Hlonda6

Różne etapy leczenia i starań, porażki, kolejne próby, wybuchowa mieszanka emocji i wreszcie ogromne zmęczenie. Nie ma szans odciąć się od tego. Nie ma też powodu tak naprawdę. Dla mnie „żyć normalnie” to żyć z całym tym pakietem doświadczeń, żyć pomimo tego wszystkiego, żyć równolegle. Życie się toczy a ja nie chcę aby mi umknęło. Dzięki Staszkowi mam najlepszą (choć momentami przytłaczającą) motywację aby działać, aby cieszyć się chwilą, aby żyć. Pozwalam sobie na momenty słabości i na chwilowe poddanie się trudnym przeżyciom. Czasem właśnie ta trudniejsza życiowa ścieżka jest dominująca, ale po czasie wraca na swoje miejsce i tory. Nie oddzielam głowy i serca od tego co się dzieje, ale równolegle czerpię z tego co jest dobre.

Po wielu miesiącach zrozumiałam, że życie równoległe, nie umniejszające i nie faworyzujące żadnych moich doświadczeń jest najlepszą i najzdrowszą formą nie tyle przetrwania, a mojego zrównoważonego funkcjonowania właśnie. Wracam więc do Was powracając na równoległe życiowe tory jako spełniona kobieta i mama Stasia, jednocześnie będąc kruchą dziewczyną na kolejnym zakręcie. Nie wracam silniejsza, mocniejsza… za to wracam z pełnym wachlarzem emocji, uczuć i doświadczeń, które równolegle i tak samo mocno przeżywam.

Zdjęcia Izabela Pluskwa Fotiska

moja stylizacja:

sukienka CasuAll

Sweterek Greenpoint

Biżuteria Apart

Otwierając się na temat leczenia niepłodności wiele razy piszę i mówię o emocjach, bo w końcu to z nich jesteśmy zbudowane, na nich opieramy nasz świat. Nietrudno domyślić się, że jeśli mówimy o takim rodzaju medycznego, wyczerpującego i długotrwałego procesu, to mamy do czynienia z trudnymi i bolesnymi emocjami. Tymi najgorszymi i najtrudniejszymi. Są momenty, że czuję się przez nie „zjedzona”, stłamszona i unieruchomiona, ale tak naprawdę tylko na chwilę. Nawet jeśli dłuższą, to tylko chwilę. Później podnoszę się i robię krok naprzód. I to właśnie jest niesamowite. Ostatnio mój mąż, który często podkreśla, że zarówno jeśli chodzi o leczenie, proces in vitro, czy samą ciążę wszystko w ponad 90% skupia się na kobiecie właśnie, a nie na jej partnerze, przyznał, że jest tak dla tego, że mężczyzna by po postu tego wszystkiego nie udźwignął. Coś w tym jest. Czasem jestem zła na taką zależność i wolałabym inaczej rozłożyć siły, ale godzę się na moją kobiecość i jestem z niej dumna.

Marka Apart, której kolejny sezon jestem dumną ambasadorką, postanowiła w tym roku celebrować dzień kobiet pod hasłem „ nieskończoność kobiecości”. Hasło i motyw, z którym mocno i szczerze się utożsamiam. Tak mocno, że właśnie symbol nieskończoności wytatuowałam sobie na lewej ręce przed trzydziestymi urodzinami. Jest to motyw wyjątkowy, o wielu znaczeniach – tak jest wyjątkowa i złożona jest kobieca natura.  Czasem tłumaczę Stasiowi, że to znak naszej miłości, która nie ma początku i końca. Innym razem wodzę nerwowo palcem po znaku odwróconej ósemki na moim nadgarstku, gdy czekam na wyniki kolejnych badań. Wtedy uważam go za życiowy talizman mający przynieść szczęście i wierzę w niego z całej mocy. Są momenty, że przypomina mi, że dam radę mimo wszystko. Moja kobiecość jest nieskończona.

Zdjęcia Kasia Boczek Happyfactory

Link do biżuterii z motywem nieskończoności Apart

Dlatego jeśli szukacie pomysłu na walentynkę dla ukochanej osoby przygotowałam specjalnie listę prezentów od serca. Od kilku lat jako ambasadorka marki Apart śledzę najnowsze wzory i kolekcje tej marki. Najbardziej lubię modele (i takie też wam polecam na różne okazje ) nowoczesne, modne i przede wszystkim niedrogie. W moim odczuciu biżuteria to nie tylko diamenty i brylanty! Te zostawmy na wielkie wyjścia:) Na codzień i na specjalne okazje też, proponuje może mniej szlachetne, ale dla mnie dużo bardziej wartościowe emocjonalnie błyskotki.

Od serca dla Niej:

1. Delikatny srebrny naszyjnik serce (ten, który mam na zdjęciu)
2. Subtelny złoty pierścionek z rubinami syntetycznymi i cyrkoniami – serce
3. Piękna bransoletka ze stali szlachetnej w kolorze różowego złota
4. Druga bransoletka ze stali szlachetnej w kolorze różowego złota ( z mniejszymi serduszkami)
5. Absolutnie urocze złote kolczyki serca z różową emalią
6. Subtelne kolczyki srebrne (w kolorze złotym ) serca

Od serca dla Niego:

Tu lista będzie krótsza, co nie oznacza, że gorsza. Skoro najbardziej wartościowy jest wspólny czas, to na walentynki dla panów proponuję po prostu trzy modele odmierzaczy czasu właśnie.

1. sportowy zegarek Aztorin w promocyjnej cenie
2. klasyczny zegarek BERGSTERN HARMONY z granatową tarczą
3. dla fanów piłki nożnej zegarek AZTORIN EKSTRAKLASA

Mam nadzieję, że moja lista okaże się być dla Was przydatną inspiracją prezentów walentynkowych. Niech 14 luty będzie po prostu udanym i szczególnym dniem! Tego życzę… od serca!

zdjęcia Joanna Kowalik-Kręcina

Często słyszę rady: „jak odpuścicie i przestaniecie o tym myśleć to się uda”… chyba bardziej mnie tylko wkurza usilne wciskanie modlitwy, oraz rzucane luźno: to zróbcie in vitro. Sęk w tym, że in vitro to nie magiczne zaklęcie… i właśnie to cholerne in vitro „robimy” od miesięcy… dlatego ciężko nam odpuścić. Ciężko jest nie myśleć gdy przyjmujesz leki, robisz kolejne badania i przechodzisz kolejne zabiegi oraz wydajesz następne tysiące… Starasz się w tej całej machinie, w tym skomplikowanym procesie żyć normalnie … ale cóż, chcąc nie chcąc tkwisz w życiowym zawieszeniu. W międzyczasie, który z każdym miesiącem staje się coraz dłuższy i dłuższy… Odkładasz, przekładasz, odpuszczasz i dostosowujesz się do harmonogramu leczenia.

W tym roku, mimo jeszcze intensywniejszego leczenia i starań postanowiłam na przekór nic nie odkładać! A raczej dokładać coraz więcej zadań i wrażeń do swojego życia. Jeśli trzeba będzie coś przerwać z powodu ciąży, to to zrobię z największą przyjemnością. Dość mam już trwania w tym zawieszeniu, przeczekiwania życia. Przecież powtarzam zawsze, że życie jest tylko jedno i naprawdę chcę je dobrze wykorzystać. Nie jest to łatwe postanowienie, ale zbyt wiele spraw mam odłożonych. Napisałam ten tekst dwa dni temu i dzień później dostałam zupełnie nową niespodziewaną propozycję zawodową. Jeszcze niedawno pewnie odłożyłabym ten projekt… ale nie w tym roku! Dlatego najbliższe miesiące będą intensywne i mam nadzieję nie raz Was i siebie samą zaskoczę! Dość już odkładana. Możliwe niech będzie tylko zakładanie, że wszystkie plany uda się zrealizować… w swoim czasie.

fot. Kasia Boczek Happy Factory

Biżuteria APART

Sukienka MKTP

Nie jestem zwolenniczką noworocznych postanowień, oraz haseł: nowy rok – nowa ja ! Ja, to nadal ja. Nie chcę się zmieniać, nie chcę się stawiać kimś innym. Z drugiej strony jest to dobry pretekst aby wprowadzić zmiany, zacząć bardziej dbać o pewne sfery swojego życia, aby ustalić początek czegoś nowego. U mnie jednak nie jest to noworoczne postanowienie, ale przestawienie na nową datę i chęć ulepszenia tego co już jest. Ubiegły rok nauczył mnie, że planowanie czegokolwiek przypomina czasem wróżenie z fusów … Życie i los są nieprzewidywalne, więc to na co najbardziej mam nadzieję to to, aby za nimi nadążyć. Życzyłabym sobie aby życiowe niespodzianki były tylko i wyłącznie pozytywne. Nieśmiało wierzę również, że nowy rok będzie rokiem prywatnych cudów, na których spełnienie czekam od wielu miesięcy.. a nawet lat.

Taki moment, to też chwila podsumowań. U mnie to ogromna wdzięczności za wspaniałą rodzinę, którą mam. Mimo walki o kolejną ciążę i dziecko, przede wszystkim czuję radość, że jestem mamą wyjątkowego chłopca. Nie mam żalu do lasu, do życia, szukam wyłącznie pozytywnych aspektów… I chociaż czasem więcej jest  łez niż uśmiechów … to wiem, że właśnie ta życiowa radość jest bezcenna.

Przede mną niełatwy początek nowego roku, ale wierzę, że noworoczne przestawienie naprowdzi mnie na dobre i właściwe życiowe tory. Mimo mojego perfekcjonizmu, czuję że nie muszę być idealna, bo jestem wystarczająco dobra. Niby drobna, ale ogromna różnica… I takie przestawienie było mi w nowym roku potrzebne. Takich zmian Wam rownież życzę! jestem przekonana, że bardziej niż noworocznego postanowienia każdy z nas potrzebuje … przestawienia i zmiany nastawienia !

zdjęcia Marzena Sadłoń nakolkach.com

komplet manifiq&co

buty Akardo

Tak więc zobaczcie co w tym roku proponuję na liście świątecznych drobiazgów od serca.

Dla Niej:

Przede wszystkim proponuję piękne pastelowe pudełeczka i szkatułki na biżuterii. Ceny zaczynają się już od 59 zł i jestem przekonana, że z jednej strony będzie to bardzo osobisty prezent, a z drugiej nie ma problemu z wyborem rozmiaru tak jak w przypadku pierścionka czy bransoletki. LINK do kuferków

Kolejną propozycją będzie biżuteria z motywem odwróconego księżyca. Nie jest to tylko modny wzór, ale osobiście dla mnie bardzo ważny symbol (tak ważny, że niedawno wykonałam sobie taki tatuaż). Odwrócony księżyc to Lunula czyli słowiański symbol kobiecej siły zaklętej w półksiężycu. Słowianki nosiły lunule na szyi jako symbol płodności, ochrony i szczęścia. W starożytności Księżyc najczęściej był symbolem energii żeńskiej. Więc zdecydowanie biżuteria z tym motywem będzie idealnym prezentem dla każdej kobiety. Kilka propozycji lunuli od Apart : Bransoletka LINK , subtelny naszyjnik z cyrkoniami LINK oraz delikatny ażurowy naszyjnik widoczny na zdjęciu LINK.

Jak zawsze w świątecznych kolekcjach pojawiają się motywy gwiazdek i śnieżynek. Te pierwsze są naprawdę uniwersalne i mogą swobodnie być całoroczną biżuterią. Tutaj proponuję piękne kolczyki gwiazdki ze szkłem LINK, oraz naszyjnik z gwiazdką i księżycem LINK i cudne kolczyki koła z gwiazdkami LINK widoczne na zdjęciu. Śnieżynka pięknie prezentuje się natomiast przy długich kolczykach LINK oraz w cudnym typowo świątecznym naszyjniku z choinką LINK.

Jeśli chodzi o Panów to jak zawsze zadanie jest trochę trudniejsze… ale nie niemożliwe;)

Propozycje dla Niego:

Przede wszystkim zegarek! W końcu czas z Nim jest bezcenny. Tu zaproponuje klasyczny model na skórzanym pasku Albert Riele Concerno LINK do kupienia obecnie w dużej promocji oraz zupełnie inny bardziej sportowy choć nadal klasyczny model (który bardzo spodobał się mojemu mężowi ) Aztorin z kolorową tarczą LINK.

Mój mąż nie jest typem mężczyzny noszącego biżuterię, ale zostawiam Wam link do kategorii biżuteria dla Niego . Dla tych bardziej klasycznych proponuję spinki do mankietów, ale te pierwsze zdecydowanie nie będą klasyczne! To spinki ze stali szlachetniej z magicznym mechanizmem (jak powiedział Staś ) link , natomiast drugim wyborem będą stonowane Stalowe spinki w złotym kolorze LINK.

I choć prezenty nie są najważniejsze, mam nadzieję, że uda się Wam wybrać idealny prezent dla bliskich oraz, że pod choinką będzie na was czekał ten wymarzony drobiazg.

Zdjęcia Marzena Sadłoń

Mój dzisiejszy tekst i bardzo intymne wyznanie jest po pierwsze kontynuacją osobistego, prywatnego jak i mającego miejsce tu w internecie otwarcia na ten temat, które stopniowo następuje od wielu miesięcy. Siedem, a w zasadzie osiem lat temu kiedy zaczynaliśmy leczyć się w klinikach zajmujących się niepłodnością chowałam się przed samą sobą, przed ludźmi i nawet przed bliskim otoczeniem. Najbliżsi oczywiście wiedzieli że się leczymy ale teraz wiem np. że z powodu braku edukacji w tej kwestii tak naprawdę nie wiedzieli jak to leczenie wygląda. Moja ciocia powiedziała mi ostatnio, że dopiero gdy obejrzała niedawno dokument na Netflixie o in vitro zrozumiała przez co przechodziłam i przechodzę znowu. Wśród moich koleżanek i znajomych też widzę większe zrozumienie gdy tłumaczę jak to wszystko wygląda i jak ja się w tym wszystkim czuję. Ja w tych rozmowach poczułam się swobodniej.

Otwarcie nastąpiło też z powodu ściany o której pisałam, miejsca w procesie leczenia w jakim teraz jesteśmy, oraz po prostu moje emocje się przelały i musiały wybuchnąć. Leczenie, stymulacje hormonalne , kolejne badania, próby, nieudane transfery … to moja codzienność od wielu miesięcy i ciężko to wciąż na siłę ukrywać. Nasz brak pełnej anonimowości też nie ułatwia sprawy. Pamiętam jak tych parę lat temu zanim zaszłam w ciążę ze Stasiem siedzieliśmy w poczekalni z Andrzejem i jedna kobieta ( również pacjentka czekająca z mężem na wizytę) zaczęła nam ukradkiem robić zdjęcia telefonem. Choć nie mam pamięci do twarzy, to ją zapamiętam na zawsze. Po interwencji ochrony i nakazie usunięcia zdjęć, kiedy patrzyła mi prosto w oczy zadałam pytanie: dlaczego ? Jesteś tu z tego samego powodu i szukasz sensacji?! … nie potrafiła odpowiedzieć. Ta poczekalnia to jest zresztą jedno z najsmutniejszych miejsc w jakim byłam… A bywam tam często, czasem kilka razy w tygodniu i naprawdę dzięki otwarciu się w tej kwestii, jest mi lżej. Już nie martwię się czy ktoś coś komuś powie. Nie muszę się chować, bo nie robię nic złego. Po prostu po raz kolejny wspinam się na szczyt swoich kobiecych marzeń. I tak naprawdę jestem z tego dumna. Patrzę na nas, na mnie i mojego męża, na Stasia, który pragnie rodzeństwa jak niczego innego… i jestem dumna z naszej rodziny.

Staś jako rozumny sześciolatek , który około dwa lata temu otrzymał od nas odpowiedź na pytanie: skąd się biorą dzieci?, w postaci : z miłości! gdy dorośli się kochają i przytulają się na golasa, teraz wie, że to nie zawsze wystarcza. Widzi jak robię zastrzyki, jak zażywam leki lub jak biorę na koleją wizytę coraz grubszą teczkę z badaniami. Tłumaczymy mu że, czasem rodzice potrzebują pomocy pana doktora, że mama musi robić badania i przygotować brzuszek na dzidziusia. Dostosowujemy wiedzę do jego wieku ale też nie ukrywamy tego co się dzieje. Nie obiecuję że na 100% pusty pokój dziecięcy w naszym domu znajdzie lokatora ale mogę go z całego serca zapewnić że zrobię wszystko żeby to marzenie się spełniło. Zabrałam niedawno Stasia do kliniki i wytłumaczyłam mu, że mam wizytę u pana doktora dzięki któremu mam mojego synka. Kiedy ja byłam na badaniach Staś czekający w poczekalni poznał na własną prośbę pana doktora. Później powiedział mi, że to dobry człowiek i najważniejsze lekarz na świecie! Powiedziałam że całkiem niedawno mówił tak o dentyście… na co Staś stwierdził, że bez zębów można żyć ale bez dzieci już nie! I właśnie dlatego się nie poddaję i walczę.

Oboje z mężem popieramy akcję społeczną #jestemn97 niepłodność jest bliżej niż myślisz. To niestety prawda, choroba nie wybiera, a z problemów z płodnością powinniśmy przestać robić zbędne tabu. W naszym przypadku, bez wdawania się w szczegóły problemy zdrowotne są zarówno po mojej i męża stronie, choć z naciskiem na moje schorzenia. Należy jednak pamiętać, że nawet jeśli to tylko kobieta lub tylko mężczyzna jest chory to przecież choruje cała para. Choroby natomiast nie powinniśmy się wstydzić. Wiele razy apelowałam również aby nie wypytywać kobiet o kwestie macierzyńskie, dziecko , kolejnego potomka … są choroby, których nie widać, ale bolą i rzutują na całe nasze życie, na nasz świat.

Napisałam, że choroba nie wybiera jednak jeśli chodzi o możliwości leczenia, diagnostyki oraz procedury takie jak Inseminacja czy in vitro to niestety w naszym kraju jest to droga dla wybranych, dla tych których na to stać. To jest coś z czym ciężko mi jest się zgodzić i pogodzić. Gdy walczyliśmy o ciążę, w wyniku której mamy cudownego syna, in vitro było refundowane, teraz tak nie jest…. Dla każdej rodziny wydatki związane z takim leczeniem są bardzo dużym, wielotysięcznym kosztem… tylko jedni są w stanie udźwignąć taki wysiłek budżetowy inni niestety nie. Jeszcze wierzę, że to się zmieni.

Teraz, już bez ukrywania się, z podniesioną głową podejmuje kolejną walkę o marzenia, o to aby ponowny raz zostać Mamą. Jednocześnie z dumą podkreślam, że magicznego dziewiątego sierpnia zostałam Mamą z miłości dzięki metodzie in vitro.

Zdjęcia w Ogrodzie Łobzów wykonała Marzena Sadłoń nakolkach.com

link do kampanii #jestemN97

Wiele razy pisałam i podkreślałam, również tutaj na blogu, jak według mnie rozwojowy i uczący samodzielności jest dla dziecka czas w kuchni. Staś zdobywa kolejne umiejętności, a jednocześnie w wielu sytuacjach docenia moją pracę i czas spędzony w kuchni. Widzi, że „to samo się nie robi” zarówno wtedy gdy szykuję szybki obiad, lub duże przyjęcie dla naszych znajomych. Szerzej patrząc jako kobieta dbam o to aby moje prace domowe nie były dla mężczyzny (również tego małego) niewidzialne.

Wróćmy jednak do wspólnego czasu i gotowania. Choć wprowadza do kuchni sporo bałaganu i chaosu, ale daje dużo więcej przyjemności i miłości dodanej do przygotowywanych potraw.

Dziś dzielimy się nie tylko pięknymi kadrami kuchennymi, ale przede wszystkim przepisem na przepyszną zupę pomidorową. Oprócz prostej receptury zupa zachwyci smakiem – testowaliśmy ją na różnych gościach u nas w domu i nieskromnie powiem, że wszystkim bardzo smakowało!

Składniki:

750 ml bulionu ( w wersji wegetariańskiej może być warzywny)

3 ząbki czosnku

2 cebule szalotki

1 mała biała cebula

sól i pieprz

1 łyżeczka mieszanki włoskich ziół

2 łyżeczki słodkiej papryki

2 kg świeżych pomidorów ( ew mogą być też pomidory z puszki)

2 łyżki masła

2 łyżki oliwy

posiekana garść bazylii

3 łyżki jogurtu greckiego

Dodatkowo:

Parmezan starty oraz grzanki ( ja kroję chleb razowy lub wekę w kosteczki, skrapiam oliwą i rumienię w piekarniku 180 stopni przez ok 10 min)

Przygotowanie:

1. Czosnek przeciskamy przez praskę, a cebulę kroimy. Liście bazylii siekamy. Pomidory kroimy w drobne kosteczki.
2. Na dużej patelni rozpuszczamy masło i dodajemy oliwę, a następnie wrzucamy cebulę i czosnek. Pod koniec podsmażania dodajemy bazylię. ( ja bazylię dodawałam zazwyczaj w kolejnym kroku razem z przyprawami… ale Staszek powiedział, że lepiej z cebulą… i tak zostało:)

1. Gdy cebula i czosnek się zeszklą dodajemy na patelnię pomidory i całość podsmażamy przez kilka minut. Gdy pomidory zmiękną całość zawartości patelni przekładamy do garnka.
2. Do garnka dodajemy bulion oraz przyprawy. Całość podgrzewamy i mieszamy przez ok 10 min.
3. Na koniec dodajemy 3 łyżki jogurtu i ewentualnie jeszcze doprawiamy.
4. ściągamy garnek z palnika i za pomocą ręcznego blendera blendujemy zupę
5. Każdą porcję podajemy posypaną parmezanem i grzankami (można też dodać kilka listków świeżej bazylii)

Życzymy Wam smacznego oraz cudownego wspólnego czasu podczas gotowania!

Cudne zdjęcia pełne smaków, aromatów i miłości zrobiła nam Kasia Bonczek Happy Factory

ulubione akcesoria kuchenne:

model blendera ręcznego Tefal QuickChef 4w1 HB65K

genialna praska do czosnku

garnek Tefal Nordica (uwielbiam te garnki przede wszystkim za płaskie pokrywki- ułatwiające przechowywanie w lodówce)